Na een kleine verdwaalrit met een slordige paar honderd kilometer omrijden toch aangekomen bij het circuit. Hier de machine van de kar afgehaald en terwijl de helper de machine warm stond te draaien, hees Johan zich in zijn nieuwe raceoverall. Na een uurtje warmdraaien en wachten werd de baan vrijgegeven voor de motoren. Johan springt op zijn fiets, schakelt deze in zijn één, geeft gas en laat de koppeling opkomen en ........... er gebeurde niets. Wat Johan ook probeerde, de Yamaha bleef op dezelfde plaats staan. Lopen als vergif, maar rijden, vergeet het maar.

Helemaal overstuur staat Johan zijn verhaal tegen een van de omstanders te vertellen, deze kijkt naar de Yamaha en zegt geeft mij sleutel 10 eens even aan. Deze man stelt de koppelingskabel iets losser en er gebeurd een wonder, de Yamaha rijdt na het starten. De eerste trainingssessie was inmiddels al lang verlopen, dus maar warmdraaiend gewacht op de volgende trainingssessie.

Het is tijd voor de tweede sessie en jawel het lukt van Dam ook om de pitsstraat uit te pruttelen. Nu kan je een hoop doen met een tweetakt, maar niet alles en zeker geen drie uur zo'n ding ongestraft warm draaien, hierdoor zit hij tot over zijn spoelkanalen vol met olie. Na een rondje of vijf (en smogalarm 12) was de olie een beetje verbrand en begon de Yamaha er zowaar zin in te krijgen op de rechte stukken. In de hoeken was het erg behelpen, maar dat lag meer aan de bestuurder, dan aan de Yamaha. Johan zijn smoes was goed, "ik moet nog wennen aan zo een kanon" was zijn commentaar. Het goede lopen van de Yamaha ging een twee á drie ronden goed en toen stopte de machine rochelend aan het einde van het rechte stuk. Potvolbloemen dacht Johan, wat nu weer. Na het een en ander proberen de machine maar eens op zijn reserve gezet en zowaar gaat hij weer als de brandweer. De les die hiervan geleerd kan worden is dat warmdraaien ook benzine kost.

Al met al was de eerste dag toch een succes en Johan met zijn helper ‘s avonds naar de kroeg om het heugelijke feit te vieren dat de Yamaha in ieder geval een keer op de baan is geweest. Dat vieren was ook snel afgelopen toen de heren er achter kwamen dat voor de prijs van een biertje in Frankrijk, je een kist bier hebt in Nederland. Dus de andere morgen zonder kater de machine weer gereed gemaakt voor de volgende rijsessie. Over deze dag valt niet zo veel te schrijven op één ding na dan, de remproef. Johan wilde met alle geweld toch zijn achterrem uitproberen, hoewel hem van alle kanten al was verteld dat deze alleen maar dient om de machine stabiel te houden en er dus heel voorzichtig op getrapt moet worden. Maar wat doet Johan, aan het eind van het reehte stuk, dus daar waar er een beetje gang in begint te komen... knal op die achterrem... een heleboel geslip, geslinger en een kuipruitje later staat hij hevig geschrokken langs de kant en neemt zich voor om voortaan de achterrem maar niet meer te gebruiken.

Verder verlopen deze laatste sessies zonder problemen en aan het eind van de middag vertrekken Johan en zijn helper weer naar huis. Deze keer zonder grote omweg.

Thuisgekomen het motorblok wederom uit elkaar gehaald, want de zesde versnelling was toch niet helemaal jofel. Ook het achterwiel voorzien van een orginele trommelrem in plaats van een Ducati schijfrem en de machine staat gereed voor een volgend seizoen.